Μόνο στα όνειρα – Μιχάλης Χατζηγιάννης

Σ’ ανύποπτο χρόνο στο νου μου σε φτιάχνω
σα μυστικό θησαυρό
Με ό,τι δε μου πες γεμίζω σελίδες
ίσως στις λέξεις σε βρω

Θολώνω τη μέρα στον ήλιο που σβήνει
το πρόσωπό σου να δω
Στα σύννεφα απλώνω ουράνιο τόξο
γέφυρα να ‘ρθεις εδώ

Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω
ν’ αφήνεις χρώμα πάνω στο δικό μου γκρίζο
Και κάθε αυγή που το σκοτάδι θα παλιώνει
κι άλλη παράσταση στην πρόβα θα τελειώνει

Μόνο στα όνειρα μόνο στα όνειρα
μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω
Μόνο στα όνειρα μόνο στα όνειρα
αφήνεις χρώμα πάνω στο δικό μου γκρίζο

Αυτό που με θλίβει κρατάω κρυμμένο
σ’ ένα συρτάρι κλειστό
τραγούδια εικόνες κι όσα μαζί σου
θα ‘θελα να μοιραστώ

Θολώνω τη μέρα στον ήλιο που σβήνει
το πρόσωπό σου να δω
Στα σύννεφα απλώνω ουράνιο τόξο
γέφυρα να ‘ρθεις εδώ

Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω
ν’ αφήνεις χρώμα πάνω στο δικό μου γκρίζο
Και κάθε αυγή που το σκοτάδι θα παλιώνει
κι άλλη παράσταση στην πρόβα θα τελειώνει

Μόνο στα όνειρα μόνο στα όνειρα
μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω
Μόνο στα όνειρα μόνο στα όνειρα
αφήνεις χρώμα πάνω στο δικό μου γκρίζο

Tonight (Σήμερα) – Μιχάλης Χατζηγιάννης & Reamonn

She never took the train alone she hated being on her own
She always took me by the hand and say she needs me
Φοβόταν μόνη να βρεθεί έτρεμε κάθε σιωπή
πάντα με κράταγε σφιχτά να μη της φύγω
But then night becomes the day and there’s nothing left to say
If there’s nothing left to say then something’s wrong

Σήμερα με σκότωσες ξανά μετά από δυο φιλιά με πέθανες ξανά
Oh tonight you killed me with your smile so beautiful and wild so beautiful and wild

Πάντα εδώ και πάντα αλλού ο νικητής του παιχνιδιού
παίρνει ένα της φιλί λίγο πριν φύγει
But in a whisper she’d arrive and dance into my life
Like a music melody like a lovers song

Oh tonight you killed me with your smile so beautiful and wild so beautiful
Σήμερα με σκότωσες ξανά μετά από δυο φιλιά με πέθανες ξανά

Through the darkest night σου τραγουδώ
And the light that shines είμαι ακόμα εδώ
It’s who you are είμαι ακόμα εδώ

Oh tonight σήμερα you killed me with your smile so beautiful and wild so beautiful
Σήμερα με σκότωσες ξανά μετά από δυο φιλιά με πέθανες ξανά

Η αγάπη πού μένει ( Πολυκατοικία ) – Μιχάλης Χατζηγιάννης

Ένα σπίτι κάτω, ένα σπίτι πάνω,
ένα σπίτι δίπλα και στη μέση εγώ.
Όλο λέω τι κάνω, όλο λέω πού ήρθα,
όλο λέω θα φύγω κι όλο μένω εδώ …;

Το ‘χω αποφασίσει θα μετακομίσω
μα μου λεν οι τοίχοι τι θα βρεις αλλού.
Η ζωή του ανθρώπου δε γυρίζει πίσω
εδώ πέρα ζούμε ό,τι ζει παντού.

Πες μου η αγάπη πού μένει, σε ποιον όροφο μένει
αν τα βράδια κοιμάται ή αν με περιμένει,
σ’ ένα παράθυρο είδα μια σκιά αναμμένη
κι η καρδιά μου απ’ τη σκάλα να σε βρει ανεβαίνει, ανεβαίνει.

Απ’ τον ένα τοίχο λένε ησυχία
απ’ τον άλλον τοίχο στήνουνε καβγά,
που ένας «θα καλέσω την αστυνομία»,
«έχω ιδιοκτησία» ο άλλος απαντά.

Κι απ’ τον τρίτο τοίχο η διπλανή κυρία
έχει ανοίξει μάτι έχει στήσει αφτί
κι είναι πιο δική της του άλλου η ιστορία
τι έχει στο κρεβάτι, τι έχει στη ζωή.

Πες μου η αγάπη πού μένει, σε ποιον όροφο μένει
αν τα βράδια κοιμάται ή αν με περιμένει,
σ’ ένα παράθυρο είδα μια σκιά αναμμένη
κι η καρδιά μου απ’ τη σκάλα να σε βρει ανεβαίνει, ανεβαίνει. (x2)