Το Τσάμπασιν

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Και επέμναν τα τουβάρε γιάρ γιάρ αμάν
Και ερούξεν σο χουρτέρεμαν
Το Ορτούς τα παλληκάρε οϊ οϊ αμάν

Κεν εκάεν καεμανίεν
Τ Ορτούς το Παρχάρ
Κεν εκεί τιδέν και επέμνεν
Μοναχον σαχτάρ!

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Γιαβρούμ τιδέν και επέμνεν
Ρασα και λειβαδότοπα
Άλλο χορτάρ και φέρνε

Τρανόν Γιαγκούν σο Τσάμπασιν
Σπίτε και θα απόμενε γιάρ γιάρ αμάν
Τρανοί μικροί φτωχοί ζεγκίν
Ουλ κάθουνταν και κλαίνε οϊ οϊ αμάν

Κλαίν τα πουλόπα τη θεού
Κλαίν τα πεγαδομάτε γιάρ γιάρ αμάν
Κλαίει το Τσαμπλούκ το Καρακιόλ
Κλαίν τ’ έμορφα τ’ ελάτε οϊ οϊ αμάν

Πότε θα κάνει ξαστεριά – Ξυλούρης

Πότε θα κάμει ξαστεριά,
πότε θα φλεβαρίσει,

να πάρω το ντουφέκι μου,
την έμορφη πατρόνα,

να κατεβώ στον Ομαλό,
στη στράτα του Μουσούρου,

να κάμω μάνες δίχως γιους,
γυναίκες δίχως άντρες,

να κάμω και μωρά παιδιά,
να κλαιν’ δίχως μανάδες,

να κλαιν’ τη νύχτα για νερό,
και την αυγή για γάλα,

και τ’ αποδιαφωτίσματα
τη δόλια τους τη μάνα…

Ξυλούρης – Ερωτόκριτος

Τάμαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
που ο κύρης σου μ’ εξόρισε σ’ τση ξενιτιάς τη στράτα;
και πώς να σ’ αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,
και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;

Tα λόγια σου, Pωτόκριτε, φαρμάκιν εβαστούσαν,
κι ουδ’ όλπιζα, ουδ’ ανίμενα τ’ αφτιά μου σ’ό,τι ακούσαν.
Και πώς μπορώ να σ’ αρνηθώ; Kι α’ θέλω, δε μ’ αφήνει
τούτ’ η καρδιά που εσύ’βαλες σ’ τσ’ αγάπης το καμίνι.
Kαι πώς μπορεί άλλο δεντρόν, άλλοι βλαστοί κι άλλ’ άνθη,
μέσα τση πλιό να ριζωθούν, που το κλειδίν εχάθη;

Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέω τώρα,
και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα.
Kι ας τάξω ο κακορίζικος, πως δε σ’ είδα ποτέ μου,
μα ένα κερίν αφτούμενον εκράτουν, κ’ ήσβησέ μου.
Όπου κι αν πάω, κι αν βρεθώ, και ότι καιρόν κι αν ζήσω,
τάσσω σου άλλη να μη δω, μηδένα ν’ αντρανίσω.

Ζωγραφιστή σ’ όλον το νουν έχω τη στόρησή σου,
και δεν μπορώ άλλη να δω παρά την εδική σου.
Eγώ, δεν σ’ εζωγράφισα, ήβγαλα απ’ την καρδιά μου
αίμα, και με το αίμα μου εγίνη η ζωγραφιά μου.

Και βγάνει από το δακτύλι της όμορφο δακτυλίδι,
με δάκρυα κι αναστεναμούς του Pώκριτου το δίνει.
Λέγει του• “Nά, και βάλε το εις το δεξό σου χέρι,
σημάδι πως, ώστε να ζω, είσαι δικό μου ταίρι.

Kάλλιά’χω εσέ με θάνατον, παρ’ άλλη με ζωή μου,
για σένα εγεννήθηκε στον κόσμον το κορμί μου.

Eγώ’μαι νιά και κοπελιά, και πάλι δε φοβούμαι,
και για θανάτους εκατό τον πόθο δεν αρνούμαι.

Η μάνα εν κρύον νερόν

Όταν γερά η μάνα και άλλο κε μπορεί (2)
α τότε θελ βοήθειαν α τότε θελ ζωήν …
α τότε θελ ζωήν
κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει
αμάν και φτας το χρέωσις θα καίετε η ψυς

η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν
η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν
η μάνα να μη εν

η μάνα εν βράχος η μάνα εν ρασίν (2)
σο δύσκολον την ώρας μανίτσα, μανίτσα, μανίτσαμ
θα τσαείς
η μάνα εν το στήριγμαν τη χαράς το κλαδίν
τατινές η εγάπη κε βρίετε ση γην

η μάνα εν κρύον νερόν…

θα δέαβένε τα χρόνια θα έρουμε και μεις (2)
ατά είναι με τη σειράν κι θα γλυτών κανείς…
κι θα γλυτών κανείς
κατ ολ πρεπ να εξέρουμε σ ‘αούτο τη ζώην
Χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λεπ χαΐρ

Έ ντε λα μαγκέ ντε Βοτανίκ- Σπύρος Ζαγοραίος

Έ ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ,
άλα πι και φικέ ξηγιέτ’
α λε λεπτίκ.

Στα ντε μπουζουκέν
ντε καμπαρέ,
άλα ντε δικό μας ο καρέν.

Άντε λα φουμέντο
και μαστουριόρε
με τε γκομενέτε ο τεκέ
και η Αγγέλω πατημέντο,
φλόκο ντ’ αργιλέ.

Έστε μάγκας, έστε μπελαλίκ,
λα ντε Βοτανικό ο πιό νταήκ
κι έντρεμεν
ντρε κάργα ντε μαγκέ
γιατί φτιαξάρε
στο μινούτο ντε δουλειέν.

Άντε λα φουμέντο
και μαστουριόρε
με τε γκομενέτε ο ντεκέ
και η Αγγέλω πατημέντο,
φλόκο ντ’ αργιλέ. (δις).-

Stop – Jamelia

All that I have is all that you’ve given me
(ooh)
Did you never worry that Id come to depend on you
(oooh)
I gave you all the love I had in me
Now I find you lied and I cant believe its true
Oooh whoa oh

You better stop (stop)
Before you tear me apart
You better stop (stop)
Before you go and break my heart
Ooooh oooh oooh you better stop

Time after time I tried to walk away
But its not that easy,
When you soul is torn in two
So I just resigned myself to it everyday yeh
And now all that I can do is to leave it up to you aah oooh

Ooh whoa oh
You better stop (stop)
Before you tear me apart
You better stop (stop)
Before you go and break my heart
Ooooh oooh oooh you better stop

Ohh ooh whoa you better stop
If you love me
Now the time to be sorry
I wont believe that you’d walk out on me baby
Ohhh yehhh
Oooh!

Ooh whoa oh
You better stop (stop)
Before you tear me apart
You better stop (stop)
Before you go and break my heart

No whoa whoa you’d better stop, stop
Oooh whoa oh
You’d better stop, stop stop
You’d better stop, stop

100 Years – Five For Fighting

I’m 15 for a moment
Caught in between 10 and 20
And I’m just dreaming
Counting the ways to where you are
I’m 22 for a moment
She feels better than ever
And we’re on fire
Making our way back from Mars
15 there’s still time for you
Time to buy and time to lose
15, there’s never a wish better than this
When you only got 100 years to live
I’m 33 for a moment
Still the man, but you see I’m a they
A kid on the way
A family on my mind
I’m 45 for a moment
The sea is high
And I’m heading into a crisis
Chasing the years of my life
15 there’s still time for you
Time to buy, Time to lose yourself
Within a morning star
15 I’m all right with you
15, there’s never a wish better than this
When you only got 100 years to live
Half time goes by
Suddenly you are wise
Another blink of an eye
67 is gone
The sun is getting high
We’re moving on…
I’m 99 for a moment
Dying for just another moment
And I’m just dreaming
Counting the ways to where you are
15 there’s still time for you
22 I feel her too
33 you are on your way
Every day’s a new day…
15 there’s still time for you
Time to buy and time to choose
Hey 15, there’s never a wish better than this
When you only got 100 years to live

Broken – Lifehouse

The broken clock is a comfort, it helps me sleep tonight
Maybe it can stop tomorrow from stealing all my time
I am here still waiting though I still have my doubts
I am damaged at best, like you’ve already figured out

I’m falling apart, I’m barely breathing
With a broken heart that’s still beating
In the pain there is healing
In your name I find meaning
So I’m holdin’ on, I’m holdin’ on, I’m holdin’ on
I’m barely holdin’ on to you

The broken locks were a warning you got inside my head
I tried my best to be guarded, I’m an open book instead
I still see your reflection inside of my eyes
That are looking for purpose, they’re still looking for life

I’m falling apart, I’m barely breathing
With a broken heart that’s still beating
In the pain is there healing
In your name I find meaning
So I’m holdin’ on, I’m holdin’ on, I’m holdin’ on
I’m barely holdin’ on to you

I’m hanging on another day just to see what you will throw my way
And I’m hanging on to the words you say
You said that I will be ok

The broken lights on the freeway left me here alone
I may have lost my way now, haven’t forgotten my way home

I’m falling apart, I’m barely breathing
With a broken heart that’s still beating
In the pain there is healing
In your name I find meaning
So I’m holdin’ on, I’m holdin’ on, I’m holdin’ on
I’m barely holdin’ on to you

I’m holdin’ on

I’m holdin’ on

I’m barely holdin’ on to you

Veronique – Pink Martini

Black is the night
Black as my heart
Dark hours since we’ve been apart
A voice in the wind
Keeps calling your name
Veronique

November came
And with it died our love
Leaves fall down
Clock’s chiming
Please come back my darling
One love

The letters I write
I never shall mail
The world is gray
Wrapped in a veil
No step on the stairs
No one rings the bell
For Veronique

November came
And with it died our love
Tears fall down
Clock’s chiming
Don’t leave me my darling
One love

The letters I write
I never shall mail
The world is gray
Wrapped in a veil
No step on the stairs
No one rings the bell
For Veronique
Veronique

Εφάπαξ – Γιάννης Κότσιρας

Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί
το ‘θελα μα φοβόμουνα να φύγω.
Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή
μα τώρα μ’ εκδικείται λίγο-λίγο.

Όλη μου τη ζωή μού ‘βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν’ αρχίσω.
Να ‘ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν’ αρχίσω.

Μου ‘μάθαν να μισώ, ν’ αρκούμαι στο μισό
να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.
Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,
σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.

Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,
να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,
να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ’ ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ’ ακολουθούσε.